در لحظه لحظه‌هایم بودنت را به انتظار نشسته‌ام..

* شعر زیبایِ “همه می‌پرسند” از “فریدون مشیری” رو با صدای خودم به صورت یک پادکست درآورده‌ام که چون اولین کار من در زمینه‌ی ساخت پادکست هست احتمالاً جالب نشده. امیدوارم بعدها بتونم پادکست‌های بهتری رو تهیه کنم.

همه می‌پرسند

]]> http://1kolbeh.wordpress.com/2010/05/09/%d8%af%d9%84%d8%aa%d9%86%da%af%d9%90-%d8%a8%d8%a7-%d8%aa%d9%88-%d8%a8%d9%88%d8%af%d9%86/feed/ 2 1tanha http://1kolbeh.wordpress.com/2010/04/22/%d8%a8%d8%a7%db%8c%d8%af-%d8%b1%d9%81%d8%aa-%d8%a7%db%8c%d9%86-%d8%ac%d8%a7%d8%af%d9%87%e2%80%8c%db%8c-%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%db%8c-%d8%b1%d8%a7/ http://1kolbeh.wordpress.com/2010/04/22/%d8%a8%d8%a7%db%8c%d8%af-%d8%b1%d9%81%d8%aa-%d8%a7%db%8c%d9%86-%d8%ac%d8%a7%d8%af%d9%87%e2%80%8c%db%8c-%d8%b2%d9%86%d8%af%da%af%db%8c-%d8%b1%d8%a7/#comments Thu, 22 Apr 2010 14:33:03 +0000 1tanha http://1kolbeh.wordpress.com/?p=108 ]]> هوا بارانی‌ست. شیشه‌ی جلوی مینی‌بوس بجز قسمت دید راننده را قطرات باران فراگرفته است. جاده خیس و لغزنده است. از پشت این شیشه‌ی باران‌خورده به جاده خیره می‌شوم و این راهی که قرار است مسافران را به مقصدشان نزدیک کند…

با خود می‌گویم زندگی هم جاده‌ای است که به ناچار باید آن را پیمود. گاهی بارانِ حوادث آن را لیز و لغزنده می‌کند. وقتی خیس می‌شود جاده‌‌ی زندگی ، باید رفت ولی آهسته…

و من مدتی‌ست که آهسته می‌روم این جاده را…

*امروز که از مدرسه برمی‌گشتم خونه، درحالی که توی ماشین نشسته بودم و از شیشه‌ی بغلی بیرون رو نگاه می‌کردم و هوا هم ابری بود، بارون هم نم نم می‌بارید داشتم به اوضاع و احوال خودم فکر می‌کردم. مرور می‌کردم یکی دو سال گذشته تا به حال رو …
به عشق فکر می‌کردم و آغاز یک زندگی مشترک و این که دیگه خسته‌ام ازتنهایی. دلم می‌خواد وارد یه مرحله‌ی تازه‌ای از زندگی بشم و نفس کشیدن تو هوای یه زندگی تازه رو تجربه کنم… آخه این چه افکار و وسواسی مسخره‌ایه که دامنگیر من شده؟‌ این‌که همش فکر می‌کنم باید بیشتر در این رابطه فکر کنم، چند کتاب دیگه  در این رابطه بخونم و از این جور فکرهایی که دست و پای آدم رو برای اقدام کردن می‌بنده و آدم رو دچار وسواسی می‌کنه…

من آن جاده‌ی تنهایی‌ای را دوست دارم که ختم شود به تو.
یعنی پایانش تو باشی. انتهایش تو پیدا شوی…
“تو”یی که گاهی و شاید بیش‌تر از گاهی، فکر و خیال مرا سخت به خود مشغول می‌داری و به خلوت لحظه‌های تنهایی من راه می‌یابی.
“تو”یی که به زیبایی می‌توانی پایان‌گرِ تنهایی من ‌شوی اگر آن‌گونه که در فکر و خیال من هستی، ظهور یابی.
و من این تنهایی که پایانش “تو” هستی را بس دوست دارم…

دلم می‌گیرد، بغض گلویم را می‌فشارد، اشک می‌ریزم و به آرامی نامش را صدا می‌زنم. ای کشتی نجات! آیا مایه‌ی نجات من می‌شوی؟ آیا می‌شود مرا دوباره مثل گذشته‌ها برسانی به سرزمین خوبی‌ها، به نور، به معنویت، به سرزمین هدایت؟ دلم شکسته. دیگر مدت‌هاست که خودم را دور می‌بینم از زندگی‌ای که باید آنگونه باشد، راهی که باید در آن طیِ طریق کرد ولی من از آن جدا شده‌ام. عمری که باید آنگونه سپری شود ولی من به گونه‌ی دیگری دارم آن را به سر می‌برم. مولای من! من گمشده‌ام. ناامیدم دیگر از خودم. به تو می‌سپارم وجودم را، قلب و روحم را. یک قلب شکسته، یک روح فرسوده…

مولا جانم! آمده‌ام پیشِ تو که کجی‌ها، ناراستی‌ها و شکستگی‌های وجودم را برطرف کنی و مرا به ساحل اَمن ایمان و تقوا برسانی.