نبودنِ تو…

ﻧﺒﻮﺩﻥِ ﺗﻮ ﯾﻌﻨﯽ ﺗﻮﯼ ﻫﻤﻪﯼ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎﯾﻢ ﻓﻘﺪﺍﻧﯽ ﻫﺴﺖ. ﮐﺎﺳﺘﯽای هست. ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽای ﭘﯿﺪﺍﺳﺖ…
ﻫﯿﭻ ﻟﺤﻈﻪﯼ ﺷﺎﺩ ﻭ ﺧﻮﺷﯽ، ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩِ ﺗﻮ، ﺷﯿﺮﯾﻨﯽِ ﺧﺎﻟﺼﯽ ﺑﻪ ﮐﺎﻡ ﻣﻦ ﻧﻤﯽﺭﯾﺰﺩ. ﺷﯿﺮﯾﻨﯽﺍﺵ ﺑﺎ ﺭﮔﻪﺍﯼ ﺍﺯ ﺗﻠﺨﯽِ ﻧﺒﻮﺩِ ﺗﻮ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﯿﭻ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻨﯽ، ﮔﺮﺩﺷﯽ، ﺗﻔﺮﯾﺤﯽ، ﺑﯽ ﺣﻀﻮﺭ ﺗﻮ، ﻟﺬﺗﯽ ﺩﻟﭽﺴﺐ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﻤﯽﺩﻫﺪ.
ﺗﻮﯼ ﻫﻤﻪی ﮐﺎﺭﻫﺎﯾﻢ ﮔﻮﯾﺎ ﯾﮏ ﺳﺴﺘﯽﺍﯼ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﯾﮏ ﺑﻪ ﺗﺎﺧﯿﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﯽ، ﯾﮏ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩﻧﯽ ﺣﺘﯽ! ﻧﺒﻮﺩﻥِ ﺗﻮ، ﺩﻟﯿﻞ ﻫﻤﻪﯼ ﺁﻧﻬﺎﺳﺖ.
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺗﻮ ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ… ﻣﯿﺪﺍﻧﯽ ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻪ؟! ﺩﯾﺪﻩ ﺍﯼ ﺳﯿﻞ ﺑﯿﺎﯾﺪ، ﺳﯿﻞ ﻋﻈﯿﻢ؟! …ﻣﯽﺁﯾﺪ ﻭ ﻣﯽﺁﯾﺪ. ﮐﻢ ﮐﻢ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﻣﯽﮔﯿﺮﺩ. ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﻏﺮﻕ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﯾﮏ ﻭﻗﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﻣﯽﺁﯾﯽ ﻣﯽﺑﯿﻨﯽ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻏﻮﻃﻪﻭﺭ ﺷﺪﻩ. ﺣﺘﯽ ﺳﻨﮕﯿﻦﺗﺮﯾﻦ ﭼﯿزﻫﺎ … ﻏﻢِ ﻧﺒﻮﺩﻥِ ﺗﻮ ﻫﻢ ﻓﺮﺍﮔﯿﺮﯼﺍﺵ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺷﺪﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﯿﺸﺘﺮ.. ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﻨﮕﯿﻦﺗﺮﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ ﻫﻢ ﺭﺣﻢ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺷﺎﺩﯼﻫﺎﯾﺖ ﻭ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎﯼ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﯿﺮﯾﻦِ ﺯﻧﺪﮔﯽﺍﺕ. ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﯼ ﻏﻢ ﺑﻬﺸﺎﻥ ﻣﯽﺯﻧﺪ…
ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﯽ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﯼ ﻋﺎﺩﯼﺍﺵ ﺭﺍ ﺑﮕﯿﺮﺩ. ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻮﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﺭﻭﯼ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽِ ﺑﻪ ﮐﺎﻡ ﻧﺸﺴﺘﻨﯽِ ﻟﺤﻈﻪﻫﺎﯼ ﺷﺎﺩ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺣﺴﺎﺏ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﻧﻤﻮﺩ …

در لحظه لحظه‌هایم بودنت را به انتظار نشسته‌ام..

گاهی باید عوض کرد بعضی چیزها را…

ﻣﺴﯿﺮ ﺁﻣﺪﻥ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺭا ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩ. ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺑﺪﻫﯽ ﻣﺴﯿرﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ. ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﻣﺴﯿﺮﯼ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﮐﺎﺭ، ﺟﻤﻊ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ، ﺑﺎﺯﺍﺭ، ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻭ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﯿﺮﻭﯼ، ﺩﯾﮕﺮ ﻧﺮﻭﯼ. ﻣﺴﯿﺮ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﯽ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﻃﻮﻻﻧﯽﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ! ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﯿﺎﺩﻩﺭﻭﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻭﺳﯿﻠﻪﯼ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﺩﻫﯽ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﯽ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺩﻭﺭ ﻭ ﺑﺮﺕ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﯽ، ﻧﮕﺎﻫﯽ نو. ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﭘﺎﺭﮎﻫﺎ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﻗﺪﻡﺯﻧﺎﻥ ﺭﺩ ﺷﻮﯼ ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻢ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪﺍﯼ ﺑﻨﺸﯿﻨﯽ ﺑﺮ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻧﯿﻤﮑﺖﻫﺎﯼ ﭼﻮﺑﯽﺍﺵ ﻭ ﻧﻔﺴﯽ ﻋﻤﯿﻖ ﺑﮑﺸﯽ. ﺑﺎﯾﺪ ﮔﺎﻫﯽ ﺑﮕﺬﺍﺭﯼ، ﻋﺎﺩﺕ، ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ…
ﻋﺎﺩﺕ ﻣﺎﻧﻊ ﺑﺰﺭﮔﯽﺳﺖ ﺑﺮ ﻣﺴﯿﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺎﯼ ﺟﺎﻟﺒﯽ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ بتوانند ﻣﺴﯿﺮ ﻧﺎﻫﻤﻮﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﻫﻤﻮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻣﯽ ﺷﻮﺩ، ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﯽ ﮔﺎﻫﯽ ﺭﻭﺣﯿﻪﺍﺕ ﻭ ﺣﺲ ﻭ ﺣﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﯽﺍﺕ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﯽ ﺑﺎ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻌﻀﯽ ﺭﻭﯾﻪﻫﺎ ﻭ ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺑﻌﻀﯽ ﻋﺎﺩﺕ ﻫﺎ.
ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﺬﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺧﻮﺵﺁﯾﻨﺪ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺨﺶﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽات ﺑﺎﯾﺪ ﺭﻭﺵﻫﺎ ﻭ ﺳﺒﮏﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺭﺍ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﮐﻨﯽ. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﯽ ﻧﮕﺎﻫﺖ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﯽ، ﺩﯾﺪﮔﺎﻫﺖ ﺭﺍ ﻫﻢ. ﺍﺧﻼﻗﺖ ﺭﺍ. ﻧﺤﻮﻩ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺑﺎ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ. ﺷﯿﻮﻩ ﻣﻌﺎﺷﺮﺗﺖ ﺭﺍ. ﺳﮑﻮﺗﺖ ﻭ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺯﺩﻧﺖ ﺭﺍ ﺣﺘﯽ!
ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﭼﻬﺎﺭﭼﻮﺏ ﻫﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﺣﺘﯽ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩﺕ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﯼ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺰﻧﯽ. ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﺑﻌﻀﯽ ﻣﻮﺍﻗﻊ ﻭ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖﻫﺎ ﺑﯽﺧﯿﺎﻝِ ﻧﮕﺎﻩﻫﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﻭ ﺁﻥ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽﺍﺕ ﺷﻮﯼ.
ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺩﺕ ﺟﻮﺭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺗﻌﺒﯿﺮ ﮐﻨﯽ…