ﺍﯼ ﺣﺮﻣﺖ ملجأ ﺩﺭﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ…

ﺧﺪﺍ ﺭﺍ شاکر و سپاسگزارم ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺗﻮﻓﯿﻖ ﺩﺍﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺎﻩ مبارک رمضان ﻣﺪﺗﯽ ﺭﻭ ﻣﯿﻬﻤﺎﻥ ﮐﺮﻡ ﻭ ﻣﻬﺮ ﻭ ﻟﻄﻒ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺩﻟﻢ ﺩﺭ ﺳﺎﯾﻪ ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯽ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺁﺭﻭﻡ ﻭ ﻗﺮﺍﺭﯼ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﻪ.
این سفر خیلی به دلم نشست. خیلی خاطره‌انگیز بود برام. به فضای حرم و بارگاه امام رضا، آدم که وارد میشه آرامش خاصی سراسر وجودش رو می‌گیره. چطور یه کودک وقتی بیقراره، مادر آغوشش رو باز می‌کنه، کودک، خودش رو می‌اندازه توی آغوش مادرش و آروم می‌گیره؟! حرم امام رضا هم یه آغوش خیلی مهربونه. یه پناهگاه مطمئن…
ﯾﻪ ﺷﺐ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺻﺤﻦ ﺟﺎﻣﻊ ﺭﺿﻮﯼ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ و داشتم ﺍﺯ ﺍﻭﻥ ﺣﺎﻝ ﻭ ﻫﻮﺍﯼ ﺑﺎﺻﻔﺎﯼ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻐﺮﺏ ﻭ ﻋﺸﺎﯼ ﺻﺤﻦ ﺟﺎﻣﻊ ﻟﺬﺕ ﻣﯽ ﺑﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﯼ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺩﯾﻒ ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭ ﻣﺘﺮﯼ ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟﻬﺶ ﺷﺪﻡ. ﭘﯿﺮﻣﺮﺩﯼ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺮ ﻭ ﻟﺒﺎﺳﺶ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﯿﺸﺪ ﮐﻪ ﺍﻫﻞ ﺭﻭﺳﺘﺎﺳﺖ. از اون پیرمردهایی که از صحبت کردنشون پیداست دل صاف و پاکی دارن و آدم دلش می‌خواد باهاشون هم‌صحبت بشه. ﺍﺯﻡ ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﻮﺍﻝ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﻣﻨﻢ ﺟﻮﺍﺑﺶ ﺭﻭ ﺩﺍﺩﻡ. بعد از چند تا سؤال و جواب، ﭘﺮﺳﯿﺪﻡ ﺣﺎﺟﯽ ﺷﻤﺎ ﭼﺠﻮﺭﯼ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﻣﺪﯾﺪ حرم امام رضا. ﺩﯾﺪﻡ ﺍﺷﮏ ﺗﻮ ﭼﺸﻤﺎﺵ ﺟﻤﻊ ﺷﺪ. ﮔﻔﺖ ﻣﻦ کارم ﭼﻮﭘﻮنی ﻫﺴت. ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺍﺷﮑﺒﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﺑﯿﺎﺭﻩ ﺣﺮﻣﺶ… ﺑﻌﺪ ﺩﺳﺘﺶ ﺭﻭ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺭﻭﯼ ﭼﺸﻤﺎﺵ. ﺩﯾﺪﻡ ﺁﺭﻭﻡ ﻭ ﺑﯽ ﺻﺪﺍ ﺩﺍﺭﻩ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﻨﻪ…
ﺩﻟﻢ ﺷﮑﺴﺖ… ﮔﻔﺘﻢ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺗﻮ ﺷﻮﻡ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺭﺋﻭﻓﯽ. ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺸﺘﺎﻕ ﺯﯾﺎﺭﺗﺖ ﻫﺴﺘﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﯼ.  ﭼﻘﺪﺭ ﻫﻮﺍﯼ ﺯﺍئرات ﺭﻭ ﺩﺍﺭﯼ..
ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻡ ﻭ ﮐﻨﺎﺭﺵ ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻡ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺍﯼ ﺑﺎﻫﺎﺵ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻡ ﺑﻌﺪﺵ ﺑﺎ ﺍﻟﺘﻤﺎﺱ ﺩﻋﺎ ﺍﺯﺵ ﺧﺪﺍﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﺭﻓﺘﻢ ﻃﺮﻑ ﺧﻮﻧﻪ. ﺑﯿﻦ ﺭﺍﻩ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺑﻐﺾ ﺗﻮﯼ ﮔﻠﻮﻡ ﺑﻮﺩ ﺗﻮﯼ ﺩﻟﻢ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺣﺮﻑ ﻣﯿﺰﺩﻡ. ﺧﯿﻠﯽ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺑﻪ ﺯﺍئراش ﺍﯾﻨﻘﺪﺭ ﻟﻄﻒ ﺩﺍﺭﻩ ﻭ ﻫﯿﭽﻮﻗﺖ ﺍﻭﻧﺎ ﺭﻭ ﺩﻟﺸﮑﺴﺘﻪ ﻭ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ.